оянып кетті. Есін жиғанда өзіне төніп тұрған Нұржамалды көрді. — Әй, саған не болған тал түсте ұйқтап. Құдай-ау, бұ не масқара! . Кәмшәт орнынан тез тұрып, орамалын түзеді. Сол қолы ұйып қапты. Қозғалтар емес. — Бол киін. Жұмысқа барайық. Партығым жыртылып қалған соң үйдегісін алайын деп келіп едім, бұ шіркін ұйқыны соғып жатыр ғой тегі. Кәмшәт апыл-құпыл киіне бастады. Сол кезде үстел үстінде бұрқырап жатқан қағаздарды көрді. Нұржамал байқап қалмасын деп оларды тез-тез жинап алды да, ауызғы үйдегі ошақтың ішіне тастай салды. — Кәмшәт-ау, саған не боп жүр? Сұп-сұрсың ғой,— деді Нұржамал оған барлай қарап. — Басымның сақинасы… ұстап жүргені. Жүр кеттік. Кәмшәт көрші әйелге ештеме сездірмеуге тырысып, әрбір сөзін асқан сақтықпен сөйледі. Тіпті, ара-арасында күліп те қойды. Мақталыққа келген соң олар жүйекке қатар түсті. Кәмшәттің ойы шартарапқа шашырап, Нұржамалдан қала берді. Жүйектің орта шеніне жеткенде Нұржамал бұған айғайлады. — Әй, ерке қатын, бері кел бері. Шөлдедің бе, дарбыз жейік. Кәмшәт партығын иығына салып, оның қасына барды. — Екеуіміздің несібеміз бар екен. Мына қарашы, керсендей бір дарбыз тауып алдым. Піскен ғой деймін.— Ол шертіп-шертіп көрді де, жерге бір ұрды. Үлкен қарбыз екіге бөлініп түсті. — Ту, өрттей екен. Ал, соға бер,— деп ол кірісіп те кетті. Әлдене есіне түскендей Кәмшәт отырған орнында қимылсыз қалды. Бұл — түнеукүнгі өзінің хат жыртындыларын көмген жер еді… Кәмшәт оны осы бір түп қарбыздан, тұна өскен құмайлардан таныды. Анау Нұржамал отырған жерге өзі отырған. Әні, топырақты таптаған өз аяғының болар-болмас ізі де жатыр. — Әй, ұялып отырсың ба, нағып аңырып қалдың? — деді Нұржамал.— Әлде, шөлдеген жоқсын, ба? Кәмшәт селт ете қалды да, қарбыздан сындырып алып жей бастады. — Анау кетіп бара жатқан біздің бастықтың машинасы емес пе? — деді бір кезде Нұржамал мақталықтың аяқ жағындағы тас жолға қарап. Кәмшәт ол нұсқаған жаққа көз тастады. Тани кетті. Дәл сол! Оның жүрегі аунап түсті. — Қайдам,— деді ол сыбырлап. — Сол ғой. Әлі танымайсың ба? Осында соға кетсе жақсы болар еді, көріп қалатын. Жайсаң жігіт қой өзі. Осы кезге шейін нағып үйленбей жүр екен? Кәмшәт үндемеді. — Мінезі қандай, сөзі қандай, реңі қандай шіркін! Жас болса да, бір колхоздың бастығы. Келе қалса, оған қарай бергім келеді. — Нұржамал айтқан сөзінен ұялып, онысын күлкімен көмді. — Еһ, ол бізге қараушы ма еді. Сенің күйеуің бар, ал менің күйеуім өлген!.. — Қойшы Нұржамал, олай демеші…Ал қойдым. Қоймағанда қайтемін. Кәмшәттің кеудесінде белгісіз бір қызғаныш сезімі оянғандай болды. Бұл қызғаныштың неден, не себептен туғанын өзі де сезбеді. Әлде, Бектемірді шынымен-ақ
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66