соның сыйлығы ғой. — Соның сый-лы-ғы! — Кәмшәт есін жинап саусағына қарады.— Жоқ, керек емес, керек емес. Сіз мені неге итермелеп тұрсыз? Керегі жоқ, алыңыз, алыңыз.— Ол жүзікті саусағынан алып, Әсилаға берді. — Мұны маған қайтарып бергеніңмен Бектемірді өзіңнен алыстата алмайсың,— деді ол темекі тұтатып,— Саусағыңа салып қой. Арсыз, намыссыз күйеуден саған не пайда. Онымен бірге өзіңді қор қыласың. Сен өз қадіріңді білмей жүрсің. Ал ол сені билеп алған. Саған қарап сөйлемейді де. Өзі жайлы әлі күнге дейін ештеме де айтпаса, күдеріңді үзе бер. Өстіп жүріп-жүріп көпірден сені итеріп кетеді. Сол үшін сен одан бұрынырақ қимылдауың керек. Көпірден бір құламауға тырыс. Құладың екен — тал қармайсың. Тұңғиыққа біржола батпау үшін қолыңа іліккен ағаштан ұстауға тырмысасың. Ол ағаш шірік болса да, сынық болса да сонымен қаласың. Солай сіңілім, суға құламай тұрып әрекет жаса. Таста бәрін де. Ермекбайдың несіне қызығасың, кет бұл жерден. Егер сен келісім берсең, Бектемір бұл жерде өзі де тұрмайды. Жұрт бетіне қарап қайтіп жүремін демей-ақ қой. Басқа жаққа кетесіңдер. Кәмшәттің жүрегі соғуын тоқтатқандай тынысы бітіп қалды. Ол орнынан қозғалу былай тұрсын, Әсиләға қарсылық көрсетіп, тіл қатуға да шамасы жетпеді. Жанарынан жас та ақпады. Есі ауытқыған адамдай көзін кең ашып, қимылсыз тұра берді. — Солай ма? — деді Әсилә оған тесіле қарап. Кәмшәт басын изеді. — Шынымен бе? Шын келісіп тұрсың ба? — Әсилә Кәмшәтті құшақтай алып бетінен сүйді.— Біліп ем, біліп ем сенің ақылыңның бар екенін. Онда, мына хатты қайта жаз. Бері, мұнда кел.— Әсилә Кәмшәтті бірінші класқа апара жатқандай қолынан жетектеп, тігін машинасы тұрған үстел жанына әкелді. Қалам-қағаз алып, қолына ұстатты.— Ал, жаз! — Бұ не? Сіз не дедіңіз? — Жаз деймін. — Не жазуым керек? — Хат. Бектемірге. Көндім деп жаз. — Бектемірге! Көндім деп!..— Кәмшәттің ерні кезеріп, қолынан қаламы түсіп кетті.— Жо-жо. Болмайды, жазбаймын. Жоқ.— Ол осы сөздерді күбірлеп қайталай берді. — Сіңілім-ау, ақылың бар еді ғой сенің. Жаңа ғана мақұл деп, енді тайып шыға келгенің не? Аясаңшы оны. Ол сен үшін бәріне де, тіпті, өлімге де дайын ғой. Бала болма, жаз, жаза ғой. — Жоқ болмайды, жаза алмаймын. — Онда, осының бәрін күйеуіңе өзім барып айтып беремін. Ал, қал осында. Әсилә есікке беттеді. Кәмшәт жан ұшырып оның аяғына оралды. — Құдай үшін, айта көрмеңіз! Өтінемін сізден, айта көрмеңіз! — Не жаз, не мені жібер. Екінің бірі. Кәмшәт орнынан қалшылдай көтерілді. Тәлтіректей басып үстелге жақындады да, жерде жатқан қаламды көтерді. Ол Әсиләнің тілегін орындауға бекінді. Өмірдің мұндай сын сағатын басынан кешірмеген жас келіншекке, «Бектемірге көнемін»
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66