— Ермекбай!— деді ол бір кезде кенеттен.— Оның үні де тарғылданып мүлде басқаша шықты. — Мен… мен біреуге хат жаздым. — Хат! Хаты несі?! — Ол көрпесі өртенгендей атып тұрды.— Не деп отырсың сен?! — Мен біреуге хат жаздым. — Кімге? Ол адам хат жазып қоймаған соң келісім бердім. Бәрі осы… — Денің сау емес шығар сенің, не деп отырсың сен. Кімге, кімге жаздың? — Айтсам не қыласың, оны соттатасың ба, әлде өлтіресің бе? — Оны өзім білемін. Айт жылдам! — Ермекбай Кәмшәттің иығынан ұстап сілкіп-сілкіп қалды. Кәмшәт үнсіз отыра берді. Еңіреп жылағысы келді. Бірақ, көзіне бір тамшы жас келмеді. «Хатты жазған Бектемір еді» деп айтып салудан тағы жасқанды. Дұрысы оны аяды. Өйткені оны беріле сүймесе де, нәзік жүрегінде оған деген ыстық сезімнің бір ұшқыны бар еді ғой. Кәмшәтті шексіз азапқа түсіріп келген де сол сезімнің әсері емес пе? Олай болмаса, жас келіншектің жан дүниесінде осыншалықты өзгерістер болар ма еді? Бектемірдің саусақ жая айтқан сөздеріне ат үсті көңіл бөліп, оған мүсіркей қараумен тынған болар еді ғой. Оның кеудесінде бас көтерген нәзік сәуленің жылуы бүкіл денені билеп алуға қуаты жетпей, әлі де әлсіз жатыр еді. Мұның үстіне Кәмшәттің ары мен ұяты ол сезімнің сәулесін сыртқа шығармай іште тұншықтыра берді. Бұл сезімнен гөрі жас келіншектің еркі мен сабыры әлдеқайда басым жатты. Әйтсе де Кәмшәт дәл қазір Бектемірді аяды. Хатты кім жазғанын айта қалса, Ермекбай оны төсегінде буындырып өлтіретіндей көрді. — Менен жасырасың,ә! Білдім сенің неге өзгеріп жүргеніңді. Бірақ, ол адамды мен табамын, сен айтпасаң да табамын. Одан да айт қазір! Не болса да Кәмшәт айтуға бекінді. Сол ниетпен күйеуінің жүзіне тайсалмай қарады да: — Ол — Бектемір,— деді демін ішіне тартып. — Бектемір! — Ермекбай оқ тиген лашындай сылқ ете түсті. Су түбіне батып кеткен жанша үн-түнсіз қалды. Осылайша олар көп отырды. Мүлгіген тыныштықты қабырға сағатының бірқалыпты сыртылы ғана бұзып тұр. Үнсіздік ұзаққа созылған сайын Кәмшәт үрей тасқынынан көміле берді. Бұл тыныштық — сұрапыл дауыл алдындағы тыныштықтай көрінді. «Енді бірнеше минуттан соң ол далаға жүгіре шығады. Тоқтатып қалатын менде дәрмен жоқ. Содан кейін бір сағаттан соң, бүкіл ауыл шуылдайды. Бектемірдің өлгенін есітеді… Ой, масқара-ай! Енді қайтпекпін, не істеймін!» Бір кезде Ермекбай терең бір күрсініп, төсегіне шалқалап жата кетті. Кәмшәт басын көтеріп мұндай қимылға таңдана карады. Ол одан мұны мүлде күтпеп еді. «Сонда қалай, өстіп қимылсыз жата бермек пе? Намысы қайда, ары қайда мұның. Маған неге ұрыспайды, неге ұрмайды мені, шашымнан неге сүйрелемейді?! Жігерсіз, жігерсіз!». Ол далаға жүгіре шықты. Сол бойы тоқтамастан Әсиләнің
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66