үйіне тартты. Олар әлі жатпаған екен. Жарық көрініп тұр. Ашық терезеден іштегі сейлеген дауыстар анық естіледі. — Ағаңнан ұялсаң етті. Бір тумасақ та нағашы ағаңмын ғой. Айтсам оны ұнататынымды айттым, көндіріп бер дедім бе саған? Бекер араласқансың, ұят емес пе бұл. Менде де тіл бар ғой,— деп Бектемір жиен қарындасына ұрысып тұр. Кәмшәт кейін бұрылып жүре берді. Әсиләнің әлдене деп ақтала жауап берген үні бірте-бірте әлсіреп бара жатты. «Япыр-ау, мұны Бектемірдің өзі де білмейді,— деді Кәмшәт жолға түскен соң.— Сонда қалай, Әсилә өз бетінше кірісіп жүр ме? Бұл оған не үшін керек болды? Түсінсем бұйырмасын!» Жас келіншек қараңғылыққа сүңгіп қетті. Түнгі даланы бағдарсыз кезіп көп жүрді. Таңға жуық үйіне оралды. Есік сол бойы әлі ашық тұр екен. Ермекбай ұйқтағаны, не, ояу екені белгісіз қимылсыз жатыр. Ол төсегіне қалжырап құлай кетті. Сол кезде бүйірі бүлк-бүлк ете қалды. Кәмшәт көзін кеңірек ашып, демін ішіне тарта қойды. Бұл — қимылдай бастаған нәресте еді… * * * Кәмшәт ұнатып келген Ермекбайдың бойындағы бар жақсы қасиетті оның осы жігерсіздігі мен намыссыздығы бір-ақ үрлеп жоқ қылды. Әсіресе Бектемірдің хат жазғандығы туралы айтқанда өзі шошыңғандай Бектемірді өлтірмек түгілі тура қарап ертесінде ләм демеуі Кәмшәттің жанын жегідей жеп, жігерін құм қылды. Ол күйеуі үшін, күйеуінің барып тұрған ынжықтығы мен отсыздығы үшін егілді. Оның қөкірегіндегі әйелдік асқақ сезімі мен намысы диірменге түскен дәндей мида-мида боп желге ұшты. Бірақ жас келіншектің жүрек түкпірінде әлі де болса үміті, сәулесі бар еді. Ол үміт — Ермекбай Бектемірге әйтеуір бір осы жайлы айтар, сөйтіп, өзінің, әйелінің намысын қорғап қалар деген үміт болатын. Алайда ол бірнеше күн өткен соң бұл үміттен де айрылды. Бір күні Кәмшәт Нұржамал екеуі жұмыстан қайтып келе жатқанда алыстан Бектемірдің машинасын көрді. Ол колхоз кеңсесінің алдына тоқтады да, ішінен екі адам түсті. Тани кетті. Бірі — Ермекбай. Ол Бектемірге әлдене туралы айтып, екі қолын қызу сермеп бара жатыр. Сол кезде ұйтқи соққан жел Бектемірдің жеңіл ши қалпағын жерге домалатып түсіріп, дөңгелете жөнелді. О сұмдық-ай десеңші! Ермекбай ши қалпақтың соңынан қорбаң-қорбаң етіп жүгіріп барады. Біраздан соң оны қуып жетіп ұстай алды да, Бектемірге әкеп берді. Онысымен тұрмай, есікті ашып оны бірінші кіргізді. Кәмшәттің кеудесін запырандай ашы ыза кернеді. Ол жүрісін тездетіп, Нұржамалдан озып кетті. Жол-жөнекей кезерген еріндері «Бишара, бишара» деген сөздерді тынымсыз қайталаумен болды. Тап қазір ол күйеуінің намыссыздығы мен отсыздығының бір ұшы өзін арықтан киімін де шешпей арқалап өтіп, ыржалақтап күле беретін сонау бір кезде жатқанын аңғарғандай болды. Үйге келгенде Әсилә да жетті. Ол көп кідірмей келген мақсатына бірден көшті.
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66