Діңкілдеп тұрған мына сіз. Осының бәрін жай-ақ айтуыңызға болатын еді ғой. — Әй, шырағым,— деді Тұрап сөзінің әрбір әріптерін нығыра айтып.—Келгеніңе он шақты-ақ күн болды. Сөйте тұрып менімен салғыласасың. Сушылардың арасында жүргеніме он жыл болды. Істің жайын сен білесің бе, мен білемін бе? Мақта суғар десе жол суғарасыңдар. Суды жайып қойып, түні бойы ұйқтайсыңдар кеп. Жүйек бұзылады, қоза қырылады. Осы ма бітрігендерің? Енді кеп айғайламаңыз дейсіңдер тағы. — Қайдам, түнімен ұйқтаған ешкім жоқ,— деп күмілжіді Ермекбай. «Қап,— деді Кәмшәт ішінен.— Неге күмілжиді бұл? Дауысын көтеріп неге айтпайды, асып жібереді деп қорқып тұр ма?» — Әй,— деді Тұрап қолын сермеп.— Ұйқтамасаңдар да жетістіріп жатқандарың шамалы. Күндізгілерің мынау ма? — Ол қамшысымен көлкіп жатқан суды көрсетті.— Масқара ғой, масқара ғой бұл! Ауданнан бүгін біреу келе қалса не дейміз. Бізге жаңадан сушы келіп еді, әлі көндіге алмай жатыр, үйренген соң көріңдер дейміз бе? — Ол қалтасынан насыбай шақшасын алып, бір шымшымын тілінің астына ызалана лақтырып жіберді.— Жоқ әлде… тфә… жоқ әлде, үйрек ату үшін Ермекбай мен қатынының жасаған көлі дейміз бе? А? Бригадирдің көзі шатынап, Ермекбайға қадала түсті. Ызасы келгенде бет-аузы жыбырлап кетеді екен. Ермекбай үнсіз тұр. «Оның айтып тұрғанының бәрі де рас. Бірақ, неге кісінің арына тиіп сөйлейді? «Қатыныңды қызғанып келдің»… «Ермекбай мен қатынының әдейі жасаған көлі!» Не деген тілі ащы адам! Тапқан сөзін қарашы. Әлдене десем ғой, тағы да айғай салады. Бір жолға үндемей-ақ қояйыншы. Бағана қайдан ғана қырсығып тұра қалып едім?» — Қайнаға-ау,— деді бағаналы бері үнсіз тұрған Кәмшәт шыдай алмай сөзге араласып.— Соншалықты дауыс көтеретін ештеңе бола қойған жоқ қой. Ауданнан кісі келсе, алақандай жерге су көлкітіп алғанымыз үшін онша көп жазғыра қоймас. Оның неменесіне қызыл өңеш боп, кісінің арына тиесіз! — Ойбай келін-ау, сенің де осындай өнерің бар ма еді?! Күйеуің қасыңа келген соң тілің шығайын деген екен-ә. Бұрын неге үндемейтін едің? — Бұрын үндемесем, сізді ақсақал деп сыйлап келген шығармын. «Ермекбай екеуін құс ататын көл жасап жатырсыңдар» дейсіз. Ермекбай бұл жерде ойнап жүрген жоқ, қолынан келгенін істеп жатыр. Әй, айтсаңшы, тілің байланып қалды ма,— деді Кәмшәт күйеуіне қарап. Бірақ ол сипақтап, айтарға сөз таба алмады. Жас келіншек Ермекбайдың бұл үнсіздігіне іштей қатты қапаланды. — Ал, жақсы,— деді Тұрап қамшысын етігінің қонышына сарт еткізіп.— Бұл жөнінде бюрода жауап бересіңдер. Сендерді жөнге салу керек болған екен түге! Ол атына мініп шоқырақтата жөнелді. Артына қараған жоқ. Сол бойы үлкен жолға түсіп ауылға тіке тартты. Бригадир кеткен соң Ермекбай мен Кәмшәт кетпендерін қолға алып, жайылған суды бір қарап келді. Екеуі де
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66