— Солай шығар. Әйтпесе… Кәмшәт аспаннан көзін алмай сыбырлап сөйледі. Сонау өзен жақтан ескен жел олардың бетін аймалап, Кәмшәттің орамалынан тартып ойнайды. Сол самал желмен бірге бірде көк жүгерінің, бірде дала жусандарының кермек иісі келеді. — Біздің қауын қашан пісер екен-ә? Менің сондай қауын жегім кеп жүр. — Қауын жегім кеп жүр?! Аха-ха-ха. Қайдағыны айтасың сен. Енді бір ай шыда, сонан соң сап-сары қауындарды алдыңа үйіп тастаймын. — Көп бар екен ғой әлі. Ал мен қатты құмартып жүрмін. Сенесің бе, қазір ылғи да түсіме қауын кіреді. Жеймін кеп, жеймін кеп. Тоймаймын. Оянған кезімде, осының бәрі түс екенін біліп, қандай өкінемін десеңші. Екеуі қосыла күлді. — Кәмшәт, тыңдашы, бірдеңе шырылдай ма? — Кәмшәт құлағын түріп біраз отырды да: — Ия,— деді Ермекбайға қарап.— Су. Ойбай тұрайық. Құлақты бұзып бара жатыр. Екеуі кетпенін ала салып, құлақ арыққа ұмтылды. Олар қашқан суды бітеп жатқанда әлгі өздері отырған жақтан ат тұяғының дүрсілі естілді. — Ермекбай… Анау кім? — деді Кәмшәт демін ішіне тартып. — Ол не? — Ана біреу. Аттан түсіп жатыр. Ермекбай Кәмшәт нұсқаған жаққа қарады. Ай астынан келген адамның тұлғасы анық көрінбеді. Олардың барлық байқағаны — атты кісінің қараңдаған тұлғасы мен басындағы қалбиған ши қалпағы болды. Атты кісі бұларға қарсы жүрді. — Бейнет берекелі болсын,— деді ол бұларға жақындай бере дауыстап. Бұлар үндемеді. — Оу, немене, қорқып тұрсыңдар ма? Состиып-состиып қалғандарың қалай бұл? Бері жақындасаңдаршы. — Кәмшәт, бұл бастық қой,— деді Ермекбай.— Неменеге келді екен түнделетіп? Жүр барайық. — Ойпырмай-ә. Мен басқа біреу екен деп қорқып тұрсам. Ана балағыңды түсірсеңші, балтырыңды жалтыратпай, ұят қой. — Сәләмәт бармысыңдар,— деді Бектемір олар өзіне таянған соң.— Қалай, мақта жақсы суарылып жатыр ма? — Шүкір, жаман емес. Аздап өр екен. Сонда да болса жүріп жатыр ғой.— Ермекбай Бектемірге қол беріп амандасты. Бастық Арыстағы жиналысқа кетті деп естіген. Ауылда жүргенде де ол оны сирек көретін. Кейбір, жиналысқа қатысып қалғанда болмаса, оның дауысын да көп естіген жоқ. Сондықтан жаңа оны әзер таныды. — Імм. Ермекбай деген кісі сіз болады екенсіз ғой,— деді Бектемір қалтасынан темекі сауытын алып.— Сіз туралы маған бүгін Тұрап айтқан еді. Мына кісі жұбайыңыз ба? — Иә… — Дұрыс. Екеуіңіз бірігіп істеп жүр екенсіздер ғой. Оларыңыз орынды болған. Ол темекісін аузына салып, сіріңке шақты. Бұрынғысынан толықсып кетіпті. Былтыр осы колхозға жаңа келген кезінде ат жақтылау, ашаң болатын. Жасы отыз-отыз бірлердің төңірегінде болса да басындағы ши қалпағы оған кексе адамдардың кейіпін беріп тұр. Қолындағы темекі сауыты ай сәулесіне шағылысып, жалт-жұлт етеді. — Бұл кісі менімен неге
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66